دو نفر در زمين زراعتى مشترك بوده و بهصورت مشاع از آن بهره میبردند، امّا يكى از اين دو شريك براى مدّتى سهم خود را در اختيار شريك ديگر قرار میدهد و او در تمام اين مدّت بر اساس توافق صورت گرفته روى زمين کارکرده و پس از دريافت حقّ الزّحمه خود، مابقى را به شريك میپرداخته و در مدّتى كه زمين در تصرّف او بوده چندين نهال نيز غرس نموده است. اکنونکه شريكش زمينش را تحويل گرفته، شخص مذكور نسبت به درختهايى كه در غياب شريكش، كاشته ادّعاى مالكيت نموده و مدّعى است كه چون نهالها را وى كاشته، درختها مال اوست و شريكش سهمى ندارد امّا شريكش با اين استدلال كه چون نهالها در زمين مشترك قرارگرفته و از آب مشترك آبيارى شده و رشد يافته، پس من هم در درخت سهيم هستم. علاوه بر آن، تعدادى از اين نهالها بهصورت خودرو و در لابهلای درختان روييده و شخص فوق در روييدن آنها نقشى نداشته است و تعدادى ديگر را مالك زمين پس از قطع درختانى كه شريكش كاشته بوده، خود غرس كرده است. لطفاً بفرماييد: چه كسى مالك درختان مذكور است؟
بنده ده سال پیش اپارتمانی را به اسم دختر هشت ساله ام خریداری کردم ، همسرم با استفاده از عواطف مادر و فرزندی و بدون اطلاع بنده برای دختر نابالغ حکم رشد گرفته و سپس خانه را به اسم خودش منتقل نموده است و با نیات شوم بنای ناسازگاری گذاشته و قفل درب خانه را تعویض نموده و اجازه ورود به خانه ام را نمیدهد ، بنده خانه را که با دست رنج خودم خریداری کرده بودم هبه کرده بودم به دخترم که تحت ولایتم بود ولی اکنون از ان خانه علیه خودم و زندگیم استفاده میشود، ایا می میتوانم از نظر فقه ای خانه ام را که هبه کرده بودم بر گردانم و از هم پاشیده شدن زندگی ام جلوگیری کنم ؟
آیا نذر فردی که تازه بالغ شده اما به بلوغ اقتصادی نرسیده مانند دختر خانمی که در سال اول راهنمایی بگوید اگر در آینده معلّم شدم همه ی حقوق خود را می بخشم و یک پنجم آن را برای خود برمی دارم، صحیح است؟
