بنده در ابتدا همسر کنونی خود را به عقد موقت خود درآوردم و سپس ایشان را به عقد دائم، اکنون در خاطرم نیست که وقتی خواستیم عقد دائم شویم، مدت باقیمانده از عقد موقت را بخشیدم یا خیر! اما، آنچه از خود میدانم این است که همواره بر اساس رساله عملیه آقا عمل میکردم، اکنون که چند سال از ازدواج رسمی ما میگذرد، حکم ازدواج ما چیست؟ آیا در صورتی که باقیمانده عقد موقت (که یک یا دو روز هم بیشتر نبوده) را نبخشیده باشم، ایرادی وجود دارد؟ تکلیف بنده چیست؟
مردی زنش را طلاق داده و زن ده روز بعد از طلاق با مرد دیگری عقد موقت و نزدیکی کرده است و الان پشیمان است و قصد رجوع دارند ولی مرد باقیمانده عقد موقت را نمی بخشد در فرض این که طلاق رجعی و یا خلع بوده و عقد دوم وطی به شبهه بوده حکم رجوع چگونه است؟
اگر زنی با مردی عقد کند و زن شرایطی را تعیین کند واسه قبولی عقد و بعد از مدتی زن بفهمد این مرد دروغگوست و زیر تمام قرار هایی که با هم گذاشتن بزند و حتی مهریه هم به زن ندهد و زن حتی شک کند مرد پیش عاقد یا محضر دار رفته باشد آیا این عقد صحیح است؟
پسری 21 ساله ام که تا حدود 17 سالگی تا آنجایی که به یاد دارم به احتمال 99 درصد موقع وضو گرفتن از مچ به پایین رو دست نمیکشیدم و بازم یادم نیست که آب به پایین تر از مچم میرسیده یا نه(درمورد نحوه ی وضو گرفتن هم از دیگران سوال کرده بودم و تا آن موقع فکر میکردم که وضویم درست است). میخواستم بدانم که باید تمام نمازهایم را قضا کنم یا نه؟
مردی عقب‌تر از یک زن نمازش را می‌خواند و بعد از نماز به این موضوع پی می‌برد اما نمی‌داند که آیا او نماز را زودتر شروع کرده یا آن خانمی که جلوی او بوده. آیا نماز صحیح است؟
اگر انسان در لباس خود خون ببیند که در جاهای مختلف باشد و نتوان تشخیص داد به‌قدر یک سکه است یا نه و فراموش کند و با همان لباس نماز بخواند و بعد از نماز بفهمد آیا نماز او صحیح است؟
حاشیه آقا بر عروه آمده جلد 1 صفحه 145 در پاورقی 3 آمده است: اگر فردی شک در بیرون آمدن مذی کند دلیلی بر بنا بر عدم آن نیست؛ اگر احتمال عقلایی معتد به بدهد و بنا برفرض وجودش جز با دست کشیدن برطرف نشود حال اگر کسی هنگام بول همین حالت برای او پیش آید و فقط آب بریزد و دست نکشد و نداند که آیا مذی برطرف شده یا نه؛ آیا آن قسمت نجس است و نمازهایی که در این مدت خوانده باطل است؟ در صورت بطلان آیا این حکم فتوا است یا احتیاط واجب است؟
بارها اتفاق افتاده که بنده به نماز جماعت مغرب نرسیده و نماز مغرب خود را با نماز عشاء امام اقتدا نموده‌ام اما در حین خواندن تسبیحات اربعه شک کرده‌ام که امام در رکعت سوم هست و یا چهارم؟ از طرفی نمی‌توانم به استناد رفتار امام جماعت و سایر مأمومین رفتار کنم چراکه عدد رکعات نماز بنده با عدد رکعات امام جماعت متفاوت است و از طرف دیگر اگر بخواهم کمی فکر کنم تا شاید یادم بیاید که در کدام رکعت هستم امام به رکوع رفته و سر از رکوع برمی‌دارد و جماعت بنده نقض می‌شود. لطفاً وظیفه مأموم را در این شرایط بیان فرمایید.
اینکه گفته‌شده شک در سه نماز پشت سر هم یعنی فرد کثیرالشک شده است، آیا نماز احتیاط را هم شامل می‌شود؟ یعنی شک در یک نماز، نماز احتیاط آن نماز و نماز بعدی میشِ شک در سه تا نماز یا دو تا نماز؟
در بحث مربوط به شکیات نماز چنانچه فرد در چارچوب احکام مربوط به شکیات و ظنیات عمل کند و نماز خود را به اتمام رساند ولی پس‌ازآن از طریق دوربین‌های مستقر در محل، نماز خود را بازبینی نموده و متوجه شود ظن وی برخلاف واقع بوده و یا در شکیات معلوم شود واقعیت چیز دیگری بوده است: ا تکلیف چیست؟ 2 اساساً نیاز به مراجعه به بازبینی دوربین و تفحص در این مورد است؟
اگر موقعی که شک کردیم سلام نماز را گفتیم یا نه فتوای آن را نمیدانستیم و بعد که فتوا را خواندیم و یاد گرفتیم یادمان نیاید موقع شک صورت نماز بهم خورده بوده یا نه تکلیف چیست؟
اگر کسی در نماز جماعت هنگام رکوع ذکر آن را بگوید وشک کند درست تلفظ کرده یا نه، امّا به منظور اینکه درست بوده نماز را ادامه دهد و ذکر را تکرار نکند اما بعد از نماز بفهمد ذکررا اشتباه گفته حکم نماز او چیست؟
اگر شک بين 2 و 3 بعد از سر برداشتن از سجده دوم كه بايد بنا را بر 3 می‌گذاریم و 1 ركعت احتياط ايستاده می‌خوانیم، به‌جايش 2 ركعت احتياط نشسته بخوانيم اشكال دارد؟ اگر نمازى را به اين صورت خوانده‌ایم بايد قضا کنیم؟
فردی بارها احكام شكيات نماز را خوانده، اما در ذهنش نمی‌ماند و وقتي يكي از شک‌ها در نماز برايش پيش می‌آید هر چه فكر می‌کند حكمش را به ياد نمی‌آورد، معظم له توصیه‌ای بفرمائيد.
چنانچه نمازگزار در نماز شک نماید ولی به دستور شک عمل نکند و نماز را ادامه بدهد، بعد از اتمام نماز به‌یقین برسد که نماز صحیح بوده است، آیا نماز خوانده‌شده باطل است؟
